چقدر سخت است که منتظر کسي باشي که فکر امدن نيست... مهمان

عزيزي باشي که فانوس خانه اش روشن نيست... چقدر سخت است ادم

را از ارزوهايش دور کنند و او را به مسير نا خواسته اي مجبور

کنند... چقدر سخت است نوشته هايت را نخوانده خاک کنند و اسمت را

از خاطره ها پاک کنند... چقدر دردناک است که احساست را پوچ

پندارند..

بیزارم از هیاهو کودکان خیابان از صدای بلند والدین .

بیزارم از نعره مردی که خشم الود همسرش را دشنام می دهد

بیزارم از بی اعتمادی حال باید به که اعتماد کرد ؟

بیزارم از تشریح من حوصله پاسخ نخواهم داشت

بیزارم دیگر سیرم از خود خواهشا تو نیا پیشم

بیزارم از اینکه دوباره دروغ بگویم یا دروغ بشنوم

بیزارم از نگاه دیگران متنفرم از اینکه کسی مرا بپاید

بیزارم از زندگی ، انهم مبهم سراسر نقش

بیزارم اره واقعا بیزارم ..

دود مي خزد ز خلوتگاه من

کس خبر کي يابد از ويرانه ام؟

بادرون سوخته دارم سخن

کي يه پايان ميرسد افسانه ام؟

دست از دامانه شب برداشتم

تا بياموزم به گيسوي سحر

خويش را از ساحل افکندم در آب

ليک از ژرفاي دريايي خبر

برتن ديوارهاطرح شکست

کس دگردر زندگي سامان نديد

از درون دل به تصوير اميد

تابدين منزل نهاديم پاي را

از دراي کاروان بگسسته ام

گرچه ميسوزم از آتش به جان

ليک براين سوختن دل بسته ام

تيرگي پا ميکشد از بام ها

صبح ميخنددبه راه شهر من

دود ميخيزد هنوز از خلوتم

listen and silent are two words with same alphabets and are very important for friendship because only a true frind can listen you when you are silent

کسی دیگر نمی کوبد در این خانه متروکه ویران را

کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم!!!

ومن شمع می سوزم  ودیگر هیچ چیز از من نمی ماند

ومن گریان ونالانم ومن تنهای تنهایم !!!

درون کلبه ی خاموش خویش اما

کسی حال من غمگین نمی پرسد!!!

و من دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم

درون سینه ی پرجوش خویش اما!!!

کسی حال من تنها نمی پرسد

ومن چون تک درخت زرد پاییزم !!!

که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او

ودیگر هیچی از من نمی ماند!!!

سلام ماهی ها... سلام، ماهی هاسلام، قرمزها، سبزها، طلائی ها
به من بگوئید، آیا در آن اتاق بلور
که مثل مردمک چشم مرده ها سرد است
و مثل آخر ش های شهر، بسته و خلوت
صدای نی لبکی را شنيده ايد
که از ديار پری های ترس و تنهايی
به سوی اعتماد آجری خوابگاه هاا،
و لای لای کوکی ساعت ها،
و هسته های شيشه ای نور - پيش می آيد؟

و همچنان که پيش می آید
ستاره های اکليلی، از آسمان به خاک می افتند
و قلب های کوچک بازيگوش
از حس گريه می ترکند.

مادرم
کاش می شد من از این دایره پرواز کنم
مثل آن شبنم یخ بسته گل های سپید در تو تبخیر می شوم ...
  
مادر روزت مبارک
هنوز هم در پی گذشت سالها
تن خسته من گرمی نوازشت را می خواهد
 
به بهشت نمی روم اگر مادر انجا نباشد 
 
مادرم هستی من ز هستی توست
تا هستم و هستی دارمت دوست
 
مادر عزیزم :
تو ای محرمترین یارم
تو ای مونس و غمخوارم
به نام نامی مادر
همیشه دوستت دارم
  
ای وجود بی وجودم ز وجودت شده موجود
دوستت دارم 
 
مادرم
شب که میشه شونه هاتو کم میارم
  
بی تو بخدا غمگینم مادر
 
در پی گذشت سالها هنوز هم
صدای قلبت نوازشگر روح خسته من است - مادر
 

مادر دوستت دارم
 
 
شاخه گل سرخ را
از گلستان کوچک قلبم تقدیم تو می کنم
و با تمام وجود می گویم
 
دوستت دارم مادر
  

ميداني چه مي شود وقتي تمام احساساتت و عشقت را جمع كني و همه را به يك نفر هديه كني ..! مايه نشاطش باشي و تمام تلاشت شاد نگهداشتن او باشد . اما او بي اعتنا باشد و بي تفاوت . اينچنين است كه لحظه هاي خاموشي جان مي گيرد

If u need a friend and there are hundred steps between us .u can take first step to get near me .and i will take all 99 step to be there for u

فرشته ها آمده اند پایین. همه جا پر از فرشته است. از کنارت که رد می شوند، می فهمی؟اسمت را که صدا می زنند، می شنوی؟ دستشان را که روی شانه ات می گذارند ، حس می کنی؟راستی حیاط خلوت دلت را آب و جارو کرده ای؟ دعاهایت را آماده گذاشته ای؟ آرزوهایت را مرور کرده ای؟می دانی که امشب به تو هم سر می زنند؟می آیند و برایت سوغات می آورند، پیراهن تازه ات را.خدا کند یک هوا بزرگ شده باشی . می آیند و چهار گوشه دلت را نور و گلاب می پاشند.می آیند و توی دستشان دعای مستجاب شده و عشق است.مبادا بیایند و تو نباشی . مبادا در دلت را بسته باشی.مبادا در بزنند و تو نفهمی. مبادا ...کوچه دلت را چراغانی کن. دم در بنشین و منتظر باش.
فرشته ها می آیند. فرشته ها حتما می آیند.خدا آن سوتر منتظر است. مبادا که فرشته هایت دست خالی برگردند

همیشه گرفتار کسی شدم که قبل من شکار شده بود

همیشه آهوی راهی شدم که دامی بر فرازش بود

همیشه قطره اشک چشمی شدم که سوگوار غمی بود

و همیشه گرفتار تو شدم که با من بیگانه بودی

حسین پناهی - شعر فراموش

همه چی از یاد آدم می ره
مگه یادش که همیشه یادشه
یادمه قبل از سوال
کبوتر با پای من راه می رفت .
جیرجیرک با گلوی من می خوند.
شاپرک با پر من پر می زد .
سنگ با نگاه من برفو تماشا می کرد .
مست می کردم من با زنبور ، از گس عطر گل بابونه .
سبز بودم در شب رویش گلبرگ پیاز .
هاله بودم در صبح ، گرد چتر یاس .
گیج می رفت سرم ، در تکاپوی سر گیج عقاب .
نور بودم در روز ،
سایه بودم در شب .
خود هستی بودم ،
روشن و رنگی و مرموز و دوان .
من عفریته مرا افسون کرد
مرا از هستی خود بیرون کرد .
راز خوشبختی آن سلسله خاموشی بود
خود فراموش بود.
چرخ و چرخیدن خود با هستی
حذر از دیدن خود در هستی .
حلقه افتاد پس از طرح سوال .
ابدی شد قصه هجر و وصال.
آدمی مانده و آیا و محال .
بیکرانه است دریا
کوچیکه قایق من
های آهای
تو کجایی نازی
عشق بی عاشق من .
سردمه !!
مثل یک قایق یخ کرده رو دریاچه یخ ، یخ کردم .
عین آغاز زمین .
زمین !
یه کسی اسممو گفت !
تو منو صدا کردی یا جیرجیرک آواز می خوند ؟
جیرجیرک آواز می خوند .
تشنته ؟ آب میخوای ؟
کاشکی که تشنه م بود .
گشنته ؟ نون می خوای ؟
کاشکیکه گشنم بود .
دندونت درد می کنه ؟
سردمه .
خوب ! برو زیر لحاف .
صد لحاف هم کممه .
آتیشو الو کنم ؟
می دونی چیه نازی ؟
تو سینه ام قلبم  داره یخ می زنه
اون وقتش توی سرم ، کوره روشن کردند .
پاتو چرا بستی به تخت ؟
پامو ! پامو بستم که اگه یه وقت
زمین سقوط کنه طوری نشم .
کی ، کی گفته زمین می خواد سقوط کنه ؟
قانون دافعه گفت .
چشممو دور می بینی می ری ددر !
بوی گوگرد می دی !
هی هوار !
فسفر و گوگردو تشخیص نمی دن !
وای از اقبالم !
باز بارون خیال ، آسیاب ذهنتو چرخونده ؟
باز فیلسوف و سوال.
باز عارف و سفال .
باز هستی و زوال .
باز آمال و محال .
باز شاعر و نهال .
باز کودک و خیال ؟
کجاها رفته بودی ؟
میخونه یا معبد ؟
رنج ما قوی تر از مشروبه !
میخونه افسونه !
پس چرا چشات شبیه چشای شیطونه ؟
من نمی بخشم اگه ، جای پات بی جای پام ، روی جایی حک بشه !
کجاها رفته بودی ؟
هیچ کجا !
رو شعاع هستی برا خودم می گشتم .
همه چی برای من ممکن بود
تو خودت می بینی ، همه چیز عادی بود
کاه دادم به خر
کفشامو بردم گذاشتم تو کپر ، که یه هو نصف شبی سگ نبره .
فرقونو شستم که سیمان تو کفش خشک نشه .
لحافو رو بچه ها پهن کردم .
همه چی ! همه چی !
همه چی برای من ممکن بود .
کار و تولید و تلاش
حرمت همسایه
می دونستم که سلام یعنی چه
می دونستم که زمان معناش چیه
من کیه
اون کدومه
می دونی ؟
بعدش هم ،
گردنُ صاف کردم
خیره ماندم به دور .
انگاری سایه م افتاد رو ماه
مثل یه هول
مثل یه غول
به خودم می گفتم : انسانم
من شعور همه آفاق هستم
می تونم برای شیر زائو ماما بشم .
می تونم پلنگو زنجیرش کنم.
می تونم  با تیشه
چنار رو سرنگون کنم
می تونم !
بعدش هم زد به سرم که برم پشت سوال
برگردم به کودکی
تا که با چرخ خیال
وصله نور بدوزم به پیراهن شب .
یه هو وسوسه شدم رفتم توی نا ممکن !
تو ناممکن ، فیل هوا می کردن ؟
آره !خب! فیل هوا !
که می خواستی برگردی به کودکی ؟
آره ، آره خب ، پشت سوال
کی ؟ کجا ؟
کی ؟ کجا ؟
می خواستم ! می خواستم اما مقدورم نشد
باید مقدورم بشه
آه !
خنده های بی دلیل
گریه های بی دلیل
خیره گی ها ، خیره گی ها ، خیره گی
خیره گی ها و سکوت
خیره گی و افق سرخ غروب
خیره گی و علف ترد بهار
خیره گی و شبح کوه و درختان در شب
خیره گی و چرخش گردن جغد
خیره گی و بازی ستاره ها
خنده بر جنگ بز و گیوه ی پهن مادر
گریه بر هجرت یک گربه از امروز به قرنی دیگر
خنده بر عرعر خر .
من،
من باید برگردم ،
تا تو قبرستون ده ، غش عش ریسه برم
به سگ از شدت ذوق ، سنگ کوچیک بزنم
توی باغ خودمون انار دزدی بخورم
وقتی که هوای حلوا کردم با خدا حرف بزنم
آخه !
تنها من می دونم شونه چوبی خواهرم کجا افتاده .
آخه !
تنها من می دونم شونه چوبی خواهرم کجا افتاده .
کلید کهنه صندوق عجایت ، لای دستمال چه نوع پیر زنی پنهونه
راز خاموشی فانوس کجاست
گناه پای شل  گاو سیاه گردن کیست
چه گلی را اگه پرپر بکنی شیر بزت می خشکه .
من باید برگردم تا به مادرم بگم ، من بودم اون شب ،
شیربرنج سحریتو خوردم
تا به بابام بگم ، باشه باشه ، نمی خواد کولم کنی !
گندوما را تو ببر ، من به دنبالت می آم
قول می دم که نشینم خونه بسازم با ریگ
دنبال مارمولکا ، نرم تا آن ور کوه !
من می خوام برگردم به کودکی !!

يادمه از روزي كه من لب به سخن گشودم

بردن نام تو حسين هميشه بود سرودم

چشمام اگه مي باره زهرا اجازه داده 

آخر ميام يه روزي به كربلا پياده

در دشت بي ياور كه مي آسود خورشيد

چون پيكري در مجه خون بود خورشيد

مي خفت در بطن افق آرام آرام

در امتداد لحظه بدرود خورشيد

مي سوخت يكسو خيمه ها در حرم آتش

يكسو ميان آتش نمرود خورشيد

بي سر ميان خاك و خاكستر رها شد

در هاله اي از اشك و رقص دود خورشيد

با خود چه برده كاروان شوم تاريخ

وقتي كه مانده خسته ، خون آلود خورشيد

در انزواي دشت بي ياور چه تنهاست

با غم نواي بانگ رودا رود خورشيد

اى آن كه أ قدم از همه ، ما سوى توئى

محرم به خلوت حرم كبريا توئى

ذات تو گر نبود، ز هستى نشان نبود

مقصود حقّ ز هستى هر ماسوا توئى

اى مظهر خدا، تو خدا نيستى ولى

أ ندر محيط علمِ خدا ناخدا توئى

تا وصف طلعت تو شنيدم ، به خويشتن

گفتم كه معنى قسم والضُّحى توئى

واجب ولاى تو به همه أ وليا بود

باب النّجات سلسله أ نبيا توئى

هم جسم مصطفائى و هم روح مصطفى

مِرآت و مظهر علىّ مرتضا توئى

نور دو چشم و زاده زهرائى ، اى حسين

يكتا برادر حسن مجتبى توئى

وصف صفات ذات تو، برتر ز فهم ماست

مدح تو بس ، كه خامس آل عبا توئى

مخصوص رتبه لقب لافتى علىّ است

بعد از علىّ فتى پسر لافتى توئى

غير تو كَسْ نگشته مشرّف به اين شرف

اين فخر بس تو را كه شه كربلا توئى

روز جزا به ذاكر عاصى شفيع باش

از بهر آن كه شافع روز جزا توئى

عشــق بـازی کار هر شیـاد نیـسـت      ایـن شکــار دام هر صیــاد نیــست

زيبايي عشق به سکوت است نه فرياد...شب بي پايان

شب تمام مي شود ،

 پشت شب، شب است .

مي نشينم آرام ،

در انتظار سپيده اي که سر نمي زند.

درست در ساعت طلوع تو ،

دوباره تاريکي ،

دوباره ترس،

دوباره شب ...

دست هاي من تنها ،

چشمانم پر اشک ،

خدا خدا مي کنم که صبح شود ،

اما نمي شود .

مانده ام در هزار توي تاريکي ،

 که هيچ گريزي از آن نيست.

پشت شب ، شب است .

پايان شب سيه ، سياه است .

من اما ،

ديگر طاقت ندارم

طاقت ندارم

طاقت ندارم....

دست هايم را بگير

يخ کرده اند....

باز هم من...

باز هم تو...

باز هم پائیز...

باز هم ستاره...

باز هم ابر...

باز هم مهتاب....

باز هم چراغ...

باز هم دستی که کمک میخواهد...

باز هم داستانی که تمنا میکند...

باز هم کفشی که لباس خاک بر تن میکند....

باز هم دستی که سرد میشود...

باز هم شبی که آرام میمیرد.......

.باز هم فریادی که آرام بر سر سپیده کشیده میشود...

باز هم ماهی در آب خفه میشود...

باز هم مورچه زیر بای من له میشود....

بازم هم ........تویی که .........

................

...........................

......

تویی که..............................

.........

!!!؟؟؟!؟!؟!؟!

..........

و باز هم منی که....

...

چرا من و تو هیچ وقت ما نشدیم؟!

، کمي آرام بخوانش، کمي نرم بگويش،

حرفم اگر تلخ بود تو نجوا گونه بخوانش،

 حرفم اگر تند بود تو تنها، بي تعجيل و بي صدا نگاهش کن،

 حرفم اگر بغض داشت بر من ترحم نکن،

واژه هاي مرا در آغوش بگير و با من ميان همان کلمات حرف بزن چنان که گوئي من ام و تو.

 من انسانم و عکس العمهاي ساده ي انساني دارم از ترس، از خشم، از بيزاري، از تکبر ،

 و در مقابل از مهرباني، از شوق، از اغماض، از هيجان، از معرفت.

من زنده ام. من، زنده ام. من زنده ام